غزل ۱۴۷۳ - ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش است

ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش است
آه ازین راه درازی که ترا در پیش است ۱

پیش جمعی که ز باریک خیالان شده اند
در جهان نوشی اگر هست، نهان در نیش است ۲

بیشتر عفو خداشامل حالش گردد
گنه هر که به میزان قیامت بیش است ۳

پرده پوشی چو خموشی نبود نادان را
کز نظرها کجی تیر نهان در کیش است ۴

عذر سنگین دلی تیغ ترا می خواهد
نمکی کز لب لعل تو مرا بر ریش است ۵

نیست درویش، فقیری که کند فقر اظهار
هر که پوشیده کند حاجت خود درویش است ۶

پیشی قافله ما به سبکباری نیست
هر که برداشته بار از دگران در پیش است ۷

صائب از قدر کفاف آنچه بود یک جو بیش
بر دل قانع من تخم دو صد تشویش است ۸