غزل ۲۷۴۳ - رو رو، که ازین جهان گذشتی

رو رو، که ازین جهان گُذشتی
وَزْ مِحْنَت و اِمْتِحان گُذشتی ۱

ای نَقْش شُدی به سویِ نَقّاش
وِیْ جان سویِ جانِ جان گُذشتی ۲

بَر خور هَله از درختِ ایمان
کَزْ مَنْزِلِ‌ بی‌اَمان گُذشتی ۳

در آبِ حَیات رو چو ماهی
کَزْ غُربَتِ خاکْدان گُذشتی ۴

از بُرج به بُرجْ رو چو خورشید
کَزْ اَنْجُمِ آسْمان گُذشتی ۵

زان کان که بیامَدی، شُدی باز
زین خانه و زین دُکان گُذشتی ۶

بِنْما زِ کُدام راه رَفتی
اَلْحَقْ زِ رَهِ نَهان گُذشتی ۷

بر بامِ جهانْ طَواف کردی
چون آبْ زِ ناودان گُذشتی ۸

خاموش کُنون، که در خَموشی
از جُملهٔ خامُشان گُذشتی ۹