غزل ۱۴۷۷ - ناله سوخته جانان به اثر نزدیک است

ناله سوخته جانان به اثر نزدیک است
دست خورشید به دامان سحر نزدیک است ۱

قسمت من چو صدف چون لب خشک است از بحر
زین چه حاصل که به من آب گهر نزدیک است؟ ۲

وصل با کوتهی دست ندارد ثمری
بهله رازین چه که دستش به کمر نزدیک است؟ ۳

صرف خمیازه آغوش شود اوقاتش
هاله هر چند به ظاهر به قمر نزدیک است ۴

روی دنیای فرومایه به بی رویان است
همه جا پشت ز آیینه به زر نزدیک است ۵

دل ز خط زودتر از زلف شود کامروا
شب ایام بهاران به سحر نزدیک است ۶

کار آتش کند آبی که به تلخی بخشند
ورنه دریا به من تشنه جگر نزدیک است ۷

سکه سان رویی از آهن به کف آور صائب
کاین متاعی است که امروز به زر نزدیک است ۸