غزل ۱۴۸۶ - زنگ آیینه من صحبت بیدردان است

زنگ آیینه من صحبت بیدردان است
نفس سوختگان مغز مرا ریحان است ۱

نعل پیران بود از قامت خم در آتش
این کمانی است که چون تیر، سبک جولان است ۲

آفتابی که بود ایمن از آسیب زوال
قرص نانی است که بر سفره درویشان است ۳

آسیایی که ز خود آب بیرون می آرد
زیر گردون سبکسیر همین دندان است ۴

می دهد زود سر سبز ز غفلت بر باد
هر که چون پسته درین بزم لبش خندان است ۵

نیست در قافله گریه ما پیش و پسی
صدف دیده ما پر گهر غلطان است ۶

می رسد زود به خورشید چو شبنم صائب
دیده هر که درین سبز چمن حیران است ۷