غزل ۱۵۰۰ - این چه لطف است که با یار وفادار من است

این چه لطف است که با یار وفادار من است
که به من همسفر و خانه نگهدار من است ۱

هر که را طبل رحیل از تپش دل باشد
در بیابان طلب قافله سالار من است ۲

خواب در خلوت من حلقه بیرون درست
تا خیال تو انیس دل بیدار من است ۳

فلک بی سروپا ذره شیدایی اوست
آفتابی که نهان در پس دیوار من است ۴

محو دیدار ترا پای سفر در خواب است
ورنه این دایره ها مرکز پرگار من است ۵

زشت را آینه صاف مکدر سازد
چه عجب دشمن اگر منکر اطوار من است؟ ۶

زان غباری که خط از روی تو انگیخته است
محنت روی زمین بر دل افگار من است ۷

از تهیدستی خود شکوه ندارم صائب
خار صحرای قناعت گل بی خار من است ۸