غزل ۱۴۹۹ - گریه ابر بهار از دل پر درد من است

گریه ابر بهار از دل پر درد من است
چهره زرد خزان از نفس سرد من است ۱

به چه تقریب مه از هاله حصاری شده است؟
گر نه شرمنده ز حسن مه شبگرد من است ۲

غوطه در چشمه شمشیر زدن آسان نیست
جای رحم است بر آن کس که هماورد من است ۳

پسته پوچ محال است که خندان گردد
سینه چاک گواه دل پر درد من است ۴

سالها شد که برون رفته ام از خود صائب
آنچه مانده است درین عرصه به جا، گرد من است ۵