غزل ۱۵۰۲ - سیل درمانده کوتاهی دیوار من است

سیل درمانده کوتاهی دیوار من است
بی سرانجامی من خانه نگهدار من است ۱

می کند کار نسیم سحری با دل من
خامشی گر چه به ظاهر گره کار من است ۲

چون نشد پیش شکر سبز چو طوطی سخنم
زین چه حاصل که جهان واله گفتار من است؟ ۳

چشمه ای را که سکندر به دعا می طلبید
شبنم سوخته چهره گلزار من است ۴

می توانم سر طومار شکایت وا کرد
عرق شرم تو مهر لب اظهار من است ۵

دوستان آینه صورت احوال همند
من خراب توام و چشم تو بیمار من است ۶

منم آن آینه خاطر که رگ خواب جهان
همچو مژگان به کف دیده بیدار من است ۷

نیست آیینه بینایی من عیب نما
به چه تقصیر فلک در پی آزار من است؟ ۸

در خرابات من آن باده پرستم صائب
که رگ تلخی می رشته زنار من است ۹