غزل ۲۷۴۶ - آن را که به لطف سر بخاری

آن را کِه به لُطفْ سَر بِخاری
از عقل و مُعامله بَرآری ۱

از یک نَظَرَت قیامَتی خاست
یا رَب تو دَران نَظَرچه داری ۲

از لَعْلِ تو دلْ دُری بِدُزدید
دُزد است ازانْش می‌فَشاری ۳

بِفْشار به غَم تو دُزدِ خود را
غَم نیست چو هم تو غم گُساری ۴

بِفْشار که رَختِ مؤمنان را
پنهان کرده‌‌‌ست ازعَیاری ۵

یا مَنْ نَعَشَ الْعَبیدَ فَضْلاً
مِنْ کُلِّ مَواقِعِ الْعِثارِ ۶

بِالْفَضْلِ اَعادَ ما فَقَدْنا
بَعْدَ الْحَوَلانِ وَ التَّواری ۷

فَجَّرْتَ مِنَ الْهَوا عُیُوناً
فی مَرْجِ قُلُوبِنا جَواری ۸

تَخْضَرُّ بِمائِها غُصونٌ
فِی الرُّوحِ، لَذیذَهُ الثِّمارِ ۹

یا مَنْ غَصَبَ الْقُلُوبَ جَهْرًا
ثُمَّ اکْرَمَهُنَّ فِی السِّرارِ ۱۰

دی رفت و پَریر رفت و امروز
جانْ مُنْتَظراست، تا چه آری ۱۱

هر روز زِ تو وَظیفه دارد
این باز، هزار گون شکاری ۱۲

بَرگیر کُلاه از سَرِ باز
تا پَر بِزَنَد دَرین صَحاری ۱۳

زان پیش که میْ دَهَد مَرا دوست
آن لُطف نِمود و بُردباری ۱۴

که مَست شُدم، زِ باده ماندم
اَنْدَر بَرِ لُطف و حَق گُزاری ۱۵

آید از باغْ لُطف و سَبزی
آید زِ بهارْ هم بهاری ۱۶

ای بادِ بهارِ عشق و سودا
بر خَسته دِلان، چه سازگاری ۱۷

اُسْکُتْ، وَ افْتَحْ جَناحَ عِشْقٍ
حانَ الْجَوَلانُ فِی الْمَطارِ ۱۸

خاموش که غیرِ حَرف و آواز
بی صد لُغَتِ دِگَر سَواری ۱۹