غزل ۱۵۰۷ - دخل و تحسین بجا باعث احیای من است

دخل و تحسین بجا باعث احیای من است
هر که را درد سخن هست مسیحای من است ۱

گر چه صد پایه ز نقش قدم افتاده مرا
کهکشان جاده همت والای من است ۲

به تماشای گل و لاله به بستان نروم
گل رخسار سخن لاله حمرای من است ۳

غیر زنجیر که سر در قدم من دارد
در بیابان طلب کیست که همپای من است؟ ۴

تکیه بر بالش دیبا نکنم چون صورت
خواب سنگین چو شود بالش خارای من است ۵

هر کجا حلقه زند هاله سرگردانی
مرکز دایره اش آبله پای من است ۶

چون سخن از نفسم سبز نگردد صائب؟
طوطی هند سخن، کلک شکرخای من است ۷