غزل ۱۵۰۶ - نفس سوخته شمع سر بالین من است

نفس سوخته شمع سر بالین من است
مهر خاموشی من جام جهان بین من است ۱

تیغ چون بید ز جان سختی من می لرزد
موج بی بال وپر از لنگر تمکین من است ۲

بر دلم گرد یتیمی چو گهر نیست گران
عشرت روی زمین در دل غمگین من است ۳

لنگر از خویش سرانجام دهد کشتی من
پله خواب، گران از دل سنگین من است ۴

حسن از تربیت عشق شود عالمسوز
سرخی روی گل از نغمه رنگین من است ۵

خواهد از نقش به نقاش رسانید مرا
اتحادی که در آیینه حق بین من است ۶

بحر از پنجه مرجان نپذیرد آرام
ناصح از ساده دلی در پی تسکین من است ۷

شده ام خانه دربسته ز حیرت صائب
می خورد خون خود آن کس که سخن چین من است ۸