غزل ۱۵۱۷ - هر قدم سست کی از وادی ما آگاه است؟

هر قدم سست کی از وادی ما آگاه است؟
دم شمشیر فنا جاده این راه است ۱

لب بی آه به ماتمکده گردون نیست
این نه خط است به دور لب ساغر، آه است ۲

گر چه ظاهر به سر زلف نمی پردازد
از پریشانی من موی به موی آگاه است ۳

در ره عشق کسی را خبر از منزل نیست
خضر این بادیه چون ریگ روان گمراه است ۴

خست چرخ که صد جامه اطلس دارد
تا به حدی است که پیراهن یوسف چاه است ۵

صائب امروز تویی ز اهل سخن قدرشناس
که به غیر از تو ز مقدار سخن آگاه است؟ ۶

صائب از قافله عشق مدد می طلبد
یوسف طبع که عمری است اسیر چاه است ۷