غزل ۱۵۲۰ - که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟

که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟
که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است ۱

چون ز آتشکده دل به سلامت گذرد؟
آن که از پرتو مهتاب رخش سوخته است ۲

ما چو طاوس ز بال وپر خود در دامیم
دام زلف تو چه صد چشم به ما دوخته است؟ ۳

ترتیب کرد مرا عشق و به جایی نرسید
ابر نیسان چه کند، دانه ما سوخته است ۴

خنده صبح به فانوس تجلی دارد
تا ز شمع رخت آیینه برافروخته است ۵

در زبان آوری خانه ما حرفی نیست
نه چو طوطی سخن از آینه آموخته است ۶

بوسه ای گر نربوده است ز یاقوت لبش
دهن لاله چرا تا به جگر سوخته است؟ ۷

آتش از خانه همسایه به همسایه فتد
صائب از پهلوی دل درد و غم اندوخته است ۸