غزل ۱۵۱۹ - نه همین مشک مرا خون جگر ساخته است

نه همین مشک مرا خون جگر ساخته است
عشق بسیار ازین عیب هنر ساخته است ۱

در ته سنگ ملامت، دل خوش مشرب ما
کبک مستی است که با کوه و کمر ساخته است ۲

مطلبی نیست کز آن بحر کرم نتوان یافت
صدف از ساده دلیها به گهر ساخته است ۳

کشتی از بحر گهر خیز به خشکی بسته است
طوطیی کز لب لعلش به شکر ساخته است ۴

دامن شب مده از دست که این بحر گهر
نفس سوخته را عنبر تر ساخته است ۵

می تواند ز بناگوش بتان گلها چید
هر که چون زلف ز هر حلقه نظر ساخته است ۶

کیمیایی است قناعت که به شیرین کاری
خاک را در دهن مور شکر ساخته است ۷

یک نظر با رخ آن دلبر نوخط چه کند؟
که ز هر حلقه خط، روی دگر ساخته است ۸

رفته آرام و قرار از رگ جانها، تا زلف
دست خود حلقه بر آن موی کمر ساخته است ۹

نیست پیکان تو از سینه صائب دلگیر
با لب خشک صدف، آب گهر ساخته است ۱۰