غزل ۱۵۲۹ - خال زیر لب آن ماه لقا افتاده است

خال زیر لب آن ماه لقا افتاده است
چشم بد دور که بسیار بجا افتاده است ۱

دل بی جرأت ما گوشه نشین ادب است
ورنه لعل لب او بوس ربا افتاده است ۲

بی سرانجامتر از نقطه بی پرگارست
تا دل از حلقه زلف تو جدا افتاده است ۳

بی سیاهی نتوان چشمه حیوان را یافت
خال در کنج لب یار بجا افتاده است ۴

بی اشارت خم ابروی تو یک ساعت نیست
قبله ات شوختر از قبله نما افتاده است ۵

نیک چون باز شکافی سر بی مغزی هست
هر کجا سایه ای از بال هما افتاده است ۶

می کند رحم به آشفتگی ما صائب
هر که را کار به آن زلف دو تا افتاده است ۷