غزل ۱۵۶۰ - نفس باد بهاران چمن آرای خوشی است

نفس باد بهاران چمن آرای خوشی است
سایه ابر عجب دام تماشای خوشی است ۱

نفس گرم طلب کن ز جگرسوختگان
که در احیای دل مرده مسیحای خوشی است ۲

کج مکن پیش قدم گردن خود چون مینا
کز دل و چشم ترا ساغر و مینای خوشی است ۳

چه زنی قطره به هر سوی، فرو رو در خویش
که درین تنگ صدف گوهر یکتای خوشی است ۴

تو بدآموز به صحرا شده ای چون مجنون
ورنه وحشت زده را گوشه دل جای خوشی است ۵

اگر از هر دو جهان چشم توانی پوشید
در پریخانه دل آینه سیمای خوشی است ۶

وصل هر چند میسر به تمنا نشود
مکن اندیشه دیگر که تمنای خوشی است ۷

بوسه ای گر به دو عالم دهد آن جان جهان
از ندامت مکن اندیشه که سودای خوشی است ۸

صائب از صحبت خوبان جهان قسمت ما
نیست گر لطف بجا، رنجش بیجای خوشی است ۹