غزل ۲۷۵۳ - ای آن که تو شاه مطربانی

ای آن کِه تو شاهِ مُطربانی
زان دِلْبَرِکَش بگو که دانی ۱

خواهم که دو عُشر، ای خوش آواز
از مُصْحَفِ حُسنِ او بِخوانی ۲

در هر حَرفیش مُسْتَمِع را
بُگْشایَد چَشمهٔ مَعانی ۳

سینش گوید که فَاسْتَجیبوا
نونَش گوید که لَنْ تَرانی ۴

ای طُرّهٔ او چه پایْ بَندی
وِیْ غَمْزهٔ او چه‌ بی‌اَمانی ۵

از نرگسِ اوست، ای گُلِ سُرخ
کان اَطْلَسِ سُرخْ می‌دَرانی ۶

مانْدم زِ تمام کردنِ این
باقیش تو بگو بَرین نشانی ۷