غزل ۱۵۷۸ - ما نه آنیم که ما را به زبان باید جست

ما نه آنیم که ما را به زبان باید جست
یا ز هر بی سروپا نام و نشان باید جست ۱

اهل دل را به دل و اهل نظر را به نظر
دوستداران زبان را به زبان باید جست ۲

مهر هر چند که در ذره نگردد پنهان
همه ذرات جهان را به گمان باید جست ۳

گر چه از بید ثمر خواستن از بی بصری است
بوی گل از نفس سرد خزان باید جست ۴

بی نشان را به نشان گر چه خبر نتوان یافت
خبر کعبه ز هر سنگ نشان باید جست ۵

نتوان پشت به دیوار تن آسانی داد
خبر آب ز هر تشنه روان باید جست ۶

هر گلی را چمنی، هر صدفی را گهری است
از دم پیر مغان، بخت جوان باید جست ۷

عمرها نافه صفت خون جگر باید خورد
وانگه از دل نفس مشک فشان باید جست ۸

مهر روشن نکند خانه بی روزن را
دل بیدار ز چشم نگران باید جست ۹

چه خبر از دل رم کرده ما دارد چرخ؟
ناوک سخت کمان را ز نشان باید جست ۱۰

صائب این آن غزل سید یزدست که گفت
اهل دل را به سراپرده جان باید جست ۱۱