غزل ۱۵۷۹ - غوطه در خون زند آن چشم که دیدن دانست

غوطه در خون زند آن چشم که دیدن دانست
رزق دندان شود آن لب که مکیدن دانست ۱

پوست بر پیکر خود چاک زند همچو انار
خون هر سوخته جانی که چکیدن دانست ۲

سایه سنبل فردوس بر او زنجیرست
دست هر کس که سر زلف کشیدن دانست ۳

لب کوثر به مذاقش دم شمشیر بود
می پرستی که لب جام مکیدن دانست ۴

نگشاید دلش از سیر خیابان بهشت
هر که در کوچه آن زلف دویدن دانست ۵

نتوان داشت به زنجیر ز مژگان او را
طفل اشکی که به رخسار دویدن دانست ۶

به پر کاه نگیرد سخن ناصح را
چون شرر دیده هر کس که پریدن دانست ۷

گو به زهر آب دهد تیغ زبان را دشمن
گوش ما چاشنی تلخ شنیدن دانست ۸

چون نشوید دهن از چاشنی شیر به خون؟
طفل ما لذت انگشت مکیدن دانست ۹

پرتو شمع تو تا پرده فانوس شکافت
صبح محشر روش جامه درین دانست ۱۰

غور کن در سخن صائب و کیفیت بین
نتوان نشأه می را به چشیدن دانست ۱۱