غزل ۱۵۹۶ - کعبه و بتکده سنگ ره اهل دل نیست

کعبه و بتکده سنگ ره اهل دل نیست
رشته راه طلب را گره منزل نیست ۱

گل فتاده است به چشم تو ز غفلت، ورنه
غنچه ای نیست درین باغ که صاحبدل نیست ۲

نقد آسایش دل در گره سوختن است
وای بر جای سپندی که درین محفل نیست ۳

بستن چشم مرا از دو جهان فارغ کرد
تخته نقش بود آینه چون در گل نیست ۴

دام را غفلت نخجیر رساند به مراد
دانه پوچ است اگر صید ز خود غافل نیست ۵

دیده شوق مرا مرگ جواهر داروست
پرده خواب میان من و او حایل نیست ۶

سینه ای نیست کز او بوی دلی بتوان یافت
غیر مشتی صدف پوچ درین ساحل نیست ۷

خبر ساقی مجلس ز که پرسم صائب؟
هیچ کس نیست درین بزم که لایعقل نیست ۸