غزل ۱۶۲۰ - تا من دلشده را دست ز گردن برداشت

تا من دلشده را دست ز گردن برداشت
جوهر تیغ تو چون سلسله شیون برداشت ۱

شد ز دلبستگی از اشک وداعم سرسبز
خار خشکی که مرا دست ز دامن برداشت ۲

نیست در بندگی سرو قدان آزادی
نتوان فاخته را طوق ز گردن برداشت ۳

حسن هر چند نیارد دو جهان را به نظر
نیست ممکن که تواند نظر از من برداشت ۴

هر که زیر فلک از رخنه دل غافل شد
چشم در خانه تاریک ز روزن برداشت ۵

نیست بی آبله نقش قدم گرمروان
در گهر غوطه زد آن کس که پی من برداشت ۶

در نظر داشت شکست دل چون شیشه من
هر که سنگ از ره من همچو فلاخن برداشت ۷

حاصلی داشت اگر مزرع بی حاصل من
دانه ای بود که مور از سر خرمن برداشت ۸

منم آن منزل بی آب درین دامن دشت
که پشیمان نشد آن کس که دل از من برداشت ۹

شد مسیحا به تجرد ز علایق آزاد
چه کند رشته به آن تیغ که سوزن برداشت؟ ۱۰

سوز پنهانی من در دل او کار نکرد
سنگ، سردی نتوانست ز آهن برداشت ۱۱

کرد پر گوهر شهوار صدف را صائب
هر که عبرت ز جهان از دل روشن برداشت ۱۲