غزل ۱۶۲۱ - سرو بالای تو از آب روانی برداشت

سرو بالای تو از آب روانی برداشت
کوه تمکین تو از خاک گرانی برداشت ۱

از اجل چاشنی قند مکرر یابد
در حیات آن که دل از عالم فانی برداشت ۲

می خورد خون جگر بیش ز ته جرعه عمر
بیشتر هر که تمتع ز جوانی برداشت ۳

دل ز جمعیت اسباب چو برداشتی است
آنقدر بار به دل نه که توانی برداشت ۴

از سبکروحی پروانه کباب است دلم
که ز جان دست به یک بال فشانی برداشت ۵

بر دلم درد گران بود ز بی حوصلگی
صبر ازین کوه گرانسنگ گرانی برداشت ۶

رنگ صائب به رخ می نتوانم دیدن
تا ز رخساره من رنگ خزانی برداشت ۷