غزل ۱۶۳۸ - از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفت

از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفت
زود بی برگ ازین دار فنا خواهی رفت ۱

کوه تمکین تو چون کاه سبک می گردد
اگر از هر سخن پوچ ز جا خواهی رفت ۲

نیست ممکن دل بیتاب تو آسوده شود
تا درین نشأه ندانی که کجا خواهی رفت ۳

عمر ده روزه زیادست درین وحشتگاه
تا به کی در طلب آب بقا خواهی رفت؟ ۴

دل خود آب کن، از هر دو جهان دست بشو
گر به سر منزل مردان خدا خواهی رفت ۵

می شوی رو به بقا روز قیامت محشور
نگران گر تو ازین دار فنا خواهی رفت ۶

گردی از محمل لیلی نتوانی دریافت
گر تو از راه به آواز درا خواهی رفت ۷

در دل است آنچه تو در عالم گل می جویی
چند در کعبه پی قبله نما خواهی رفت؟ ۸

نکند در به رخت باز اگر رخنه دل
تو ازین خانه دربسته کجا خواهی رفت؟ ۹

تو اگر تکیه کنی بر خرد ناقص خود
زود در چاه ضلالت به عصا خواهی رفت ۱۰

به رفیقان موافق چه نهی دل صائب؟
عاقبت از همه چون فرد و جدا خواهی رفت ۱۱