غزل ۱۶۳۹ - ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفت

ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفت
جوهر تیغ ازان موی میان تاب گرفت ۱

طاق ابروی تو شد زرد ز دود دل من
آتش از سینه قندیل به محراب گرفت ۲

می کند شیشه می جلوه فانوس امشب
آتش از لعل که یارب به می ناب گرفت؟ ۳

خنده صبح قیامت نکند بیدارش
هر که را حیرت روی تو رگ خواب گرفت ۴

نیست در خانه خرابی کسی از ما در پیش
گرد ویرانی ما راه به سیلاب گرفت ۵

ره به اسرار نهان از دل روشن بردیم
دزد خود را دل ما در شب مهتاب گرفت ۶

کعبه و بتکده را سنگ نشان می گیرد
هر که را شوق عنان دل بیتاب گرفت ۷

شد ولی نعمت ارباب تجرد صائب
هر که در راه طلب ترک خور و خواب گرفت ۸