غزل ۱۶۴۰ - پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفت

پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفت
برق در خرمنم از شعله آواز گرفت ۱

بوی گل را نتوان در گره شبنم بست
به خموشی نتوان دامن این راز گرفت ۲

شد صفای لب میگون تو بیش از خط سبز
باده حسن دگر از شیشه شیراز گرفت ۳

مکن ای شمع نهان چهره ز پروانه من
که ز خاکسترم این آینه پرداز گرفت ۴

زان خم زلف برآوردن دل دشوارست
نتوان طعمه ز سر پنجه شهباز گرفت ۵

سرمه در حجت ناطق ننماید تأثیر
نتوان نکته بر آن چشم سخن ساز گرفت ۶

هر که دانست سرانجام حیات است فنا
چون شرر دامن انجام در آغاز گرفت ۷

به تماشای گل و لاله کجا پردازد؟
آن که آیینه ز مشاطه به صد ناز گرفت ۸

گر چه هر گوشه ترا هست نظر باز دگر
نظر لطف ز صائب نتوان باز گرفت ۹