غزل ۱۶۴۱ - بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفت

بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفت
آخر این آینه خوش صیقلی از رنگ گرفت ۱

مرغ دل با قفس سینه به پرواز آمد
باز این مطرب تر دست چه آهنگ گرفت؟ ۲

گشت از سلسله عمر ابد کامروا
هر که دامان سر زلف تو در چنگ گرفت ۳

سبز شد ناخن تدبیر و نمی گردد صاف
از نم اشک که آیینه من زنگ گرفت؟ ۴

ورق بال مرا صفحه مسطر زده کرد
بس که بر بلبل من کار قفس تنگ گرفت ۵

نه همین چهره صائب ز تو خونین جگرست
هر که آمد به تماشای تو این رنگ گرفت ۶