غزل ۱۶۴۲ - لب لعل تو ز خون دل من جام گرفت

لب لعل تو ز خون دل من جام گرفت
سرو قد تو ز آغوش من اندام گرفت ۱

هیچ کس زهره نظاره چشم تو نداشت
نمک اشک من این تلخی بادام گرفت ۲

کوه تمکین تو تا سایه به دریا افکند
نبض بیتابی موج خطر آرام گرفت ۳

خم می جلوه فانوس تجلی دارد
پرتو روی تو تا در می گلفام گرفت ۴

می چکد خون ز جبین عرق شرم امروز
تا که از لعل لبت بوسه به پیغام گرفت؟ ۵

هر کجا حسن گلوسوز تو منزل سازد
می توان بوسه به رغبت ز لب بام گرفت ۶

کرد یعقوب صفت جامه نظاره سفید
چشم هر کس به تماشای تو احرام گرفت ۷

نیست یک شمع درین بزم به سرگرمی من
سوخت هر کس که من سوخته را نام گرفت ۸

تا قیامت نتوانست گرفتن خود را
هر که صائب ز کف ساقی ما جام گرفت ۹