غزل ۱۶۴۳ - هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفت

هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفت
رفت از دست و رگ خواب فراغت نگرفت ۱

وحشت روی زمین زیر زمین خواهد یافت
هر که در روی زمین خوی به وحدت نگرفت ۲

آمد انگاره و انگاره از این عالم رفت
هر که اندام ز سوهان نصیحت نگرفت ۳

رفت بر باد فنا عمر گرامی افسوس
پیش این شمع کسی دست حمایت نگرفت ۴

هر که در مجلس می گریه مستانه نکرد
خون دل خورد و گلاب از گل صحبت نگرفت ۵

فقر مشاطه جو دست که دست از زر و سیم
تا نگردید تهی، دامن شهرت نگرفت ۶

آفت زندگی و راحت مردن را دید
خضر از تشنه لبان آب ز خست نگرفت ۷

صائب این با که توان گفت که با چندین درد
خبر از ما یکی از اهل مروت نگرفت ۸