غزل ۲۷۶۰ - با دل گفتم چرا چنینی؟

با دل گفتم چرا چُنینی؟
تا چند به عشقْ هم نشینی؟ ۱

دل گفت چرا تو هم نیایی؟
تا لَذَّتِ عشق را بِبینی ۲

گَر آبِ حَیات را بِدانی
جُز آتشِ عشق، کِی گُزینی؟ ۳

ای گشته چو بادْ از لَطافت
پُرباد شُده چو ساتْگینی ۴

چون آب، تو جانِ نَقْش‌هایی
چون آیِنِه، حُسن را اَمینی ۵

هر جانِ خسیس کان ندارد
می‌پِنْدارد که تو هَمینی ۶

ای آن کِه تو جانِ آسْمانی
هر چند به صورت از زمینی ۷

ای خُرد شِکَسته هَمچو سُرمه
تو سُرمهٔ دیدهٔ یَقینی ۸

ای لَعْل تو از کدامْ کانی؟
در حَلقه دَرآ، که خوش نِگینی ۹

ای از تو خَجِلْ هزار رَحْمَت
آن دَم که چو تیغْ پُر زِ کینی ۱۰

شَمسِ تبریز صورتَت خوش
وَنْدَر مَعنی، چه خوش مَعینی ۱۱