غزل ۲۷۶۱ - در خون دلم رسید فتوی

در خون دِلَم رَسید فَتوی
از جُملهٔ مُفْتیانِ معنی ۱

با خَلْق بگو که دور باشید
از زَرْقِ من و فُسوسِ دَعوی ۲

با دل گفتم چُنین خوش اَسْتَت؟
دلْ نَعْره زنان که آری، آری ۳

بَرداشت رَبابَکی دلِ من
بِنْواخت که ما خوشیم یعنی ۴

کان طَعْنه ازین سویِ وجود است
آن جا که مَنَم کجاست طَعْنی؟ ۵

آن جا که مَنَم، چو من نگُنجَم
گُنجَد دِگَری؟ بگو که نی، نی ۶

تا من باشی، تو او نَبینی
زیرا که شب است و چَشمِ اَعْمی ۷

تا چَشمِ تو این بُوَد، چه بینی؟
در بُتگَهِ نَفْس، نَقْشِ مانی ۸

ای عاجزِ خویش رو به تبریز
در شَمسُ الدّین گَریز، باری ۹