غزل ۱۶۴۶ - بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداخت

بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداخت
گهر ز شرم لبت سنگ در دهان انداخت ۱

ز سنگ تفرقه یک شیشه درست نماند
چه فتنه بود که زلف تو در میان انداخت ۲

کدام سینه هدف شد، که ناوکش خود را
نفس گداخته در خانه کمان انداخت ۳

گلاب صبح قیامت کجا به هوش آرد؟
مرا که حیرت دیدار از زبان انداخت ۴

اگر به دامن همت غبار نشیند
ز آسیای فلک آب می توان انداخت ۵

ازان به دیده خورشید، عشق سوزن زد
که طرح بوسه بر آن خاک آستان انداخت ۶

فسردگی نفس شعله را گره زده بود
سپند، زمزمه عشق در میان انداخت ۷

به کلک قدرت صائب شکستگی مرساد!
که طرز حافظ شیراز در میان انداخت ۸