غزل ۱۶۴۷ - ز شرم در حرم وصل جان محرم سوخت

ز شرم در حرم وصل جان محرم سوخت
فغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت ۱

گذشت پرتو روی تو بر بساط چمن
عقیق لاله و گل در دهان شبنم سوخت ۲

بس است سوختن خارزار تهمت را
به نور چهره چراغی که شرم مریم سوخت ۳

ز حد گذشت چو باران، ز برق کمتر نیست
بهار و باغ من از گریه دمادم سوخت ۴

ز چرب نرمی بدباطنان ز راه مرو
که داغهای من از چشم نرم مرهم سوخت ۵

ز انقلاب جهان زینهار امن مباش
که شمع سور مکرر برای ماتم سوخت ۶

دل گرفته ما را به حال خود بگذار
که در گشودن این غنچه صبح را دم سوخت ۷

ز چشم خیره تردامنان مشو ایمن
که گل به آتش سوزان ز چشم شبنم سوخت ۸

همان ز خنده بیجا به مرگ خویش نشست
اگر چه برق فنا خانمان عالم سوخت ۹

همان چراغ مرا نیست روشنی صائب
اگر چه از نفس گرم من دو عالم سوخت ۱۰