غزل ۱۶۴۸ - عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت

عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت
به چشم بی بصران توتیا نباید ریختی ۱

به زود، باده به اهل ریا نباید داد
به خاک شوره زار بقا نباید ریخت ۲

ز سوز دل پر و بال من است زخم زبان
چو برق، خار مرا پیش پا نباید ریخت ۳

به سخت رویی گردون صبور باید بود
وگرنه دانه درین آسیا نباید ریخت ۴

خراب حالی قصر حباب می گوید
که رنگ خانه ز دریا جدا نباید ریخت ۵

ز بی بضاعتی خویش آب خواهی شد
ز دل برون غم خود پیش ما نباید ریخت ۶

دلیل عزت اهل سخن همین کافی است
که خرده های قلم زیر پا نباید ریخت ۷

چو ماه مصر، سخن را عزیز باید داشت
گهر چو آبله در دست و پا نباید ریخت ۸

بس است روزی طوطی شکرزبانی خویش
شکر به صائب شیرین نوا نباید ریخت ۹