غزل ۱۶۵۰ - بتان که صید به نیرنگ می نمایندت

بتان که صید به نیرنگ می نمایندت
کباب آتش بیرنگ می نمایندت ۱

اگر برون کنی از دل هوای آزادی
بهشت در قفس تنگ می نمایندت ۲

ببر ز مردم غافل که این گرانجانان
گران رکاب تر از سنگ می نمایندت ۳

به ناخنی که رسد، پرده را بگردانند
معاشران که هماهنگ می نمایندت ۴

گر از لباس برآیی نمی شناسندت
همین گروه که یکرنگ می نمایندت ۵

ز زنگ، آینه دل اگر بپردازی
هزار آینه در زرنگ می نمایندت ۶

علامت نفس سوخته است، منزل نیست
سیاهیی که به فرسنگ می نمایندت ۷

بکن به لاله رخان چشم خود سیه صائب
که زود چهره به خون رنگ می نمایندت ۸