غزل ۱۶۵۷ - خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست

خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست
ز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست ۱

خبر ز نامه سربسته می دهد عنوان
عتاب و ناز تو از صفحه جبین پیداست ۲

ز موج، روشنی آب می شود معلوم
صفای ساعدت از چین آستین پیداست ۳

به درد و صاف می از جام می توان پی برد
ز روی خوب تو آثار مهر و کین پیداست ۴

عیان بود رگ جان از صفای پیکر تو
به رنگ رشته که از گوهر ثمین پیداست ۵

هلال و بدر نگردد اگر چه یک جا جمع
مه تمام سرین از هلال زین پیداست ۶

شده است ناز غرورت یکی هزار امروز
در آبگینه نظر کرده ای، چنین پیداست ۷

ز حرص نوشی ز چشم تو نیش پنهان است
وگرنه نشتر زنبور از انگبین پیداست ۸

توان ز ظاهر هر کس به باطنش ره برد
ز آب شوری و شیرینی زمین پیداست ۹

به امتحان نبود اهل هوش را حاجت
عیار عالم و جاهل ز همنشین پیداست ۱۰

ز سایل است نمایان عیار جود کریم
که باد دستی خرمن ز خوشه چین پیداست ۱۱

چو آتشی که نمایان بود به شب صائب
دل کبابم ازان زلف عنبرین پیداست ۱۲