غزل ۱۶۶۲ - غبار هستی ما پرده دار سیلاب است

غبار هستی ما پرده دار سیلاب است
کتان طاقت ما شیر مست مهتاب است ۱

دهان شیر بود خوابگاه وادی عشق
حصار عافیت این محیط، گرداب است ۲

چنان ز سیر چمن خاطرم گزیده شده است
که شاخ گل به نظر آستین قصاب است ۳

عیار آتش روی ترا چه می داند؟
هنوز دیده آیینه در شکرخواب است ۴

اگر ز غیبت ما در حضور می افتند
حضور خاطر ما در حضور احباب است ۵

ترا چه بهره ز رنگینی کلام بود؟
که همچو طفلان چشمت به سرخی باب است ۶

به دور زلف تو کفر آنچنان رواج گرفت
که طاق نسیان امروز طاق محراب است ۷

سر مشاهده عیب خود اگر داری
کدام آینه بهتر ز عالم آب است؟ ۸

چرا خموش نگردند طوطیان صائب؟
سخن شناس درین روزگار نایاب است ۹