غزل ۱۶۶۱ - به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است

به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است
بیاض دیده روشندلان شکرخواب است ۱

میان باده کشان بی تکلفی باب است
رعایت ادب اینجا خلاف آداب است ۲

به زیر چرخ نماند دل تمام عیار
صدف شکن بود آن گوهری که شاداب است ۳

مخور فریب سخاوت ز چرخ کج رفتار
که طعمه ای که دهد روی پوش قلاب است ۴

شتاب در ره مقصد درنگ می آرد
که خرج راه شود رهروی که بیتاب است ۵

مده به خلوت دل ره فسرده طبعان را
چراغ مرده چه لایق به کنج محراب است؟ ۶

به غیر مسجد و میخانه ای که مستثناست
نخوانده هر که به هر خانه رفت سیلاب است ۷

اگر چه آب نسازد چراغ را روشن
فروغ شعله آواز از می ناب است ۸

میان صوفی پشمینه پوش و زاهد خشک
تفاوتی است که در خار پشت و سنجاب است ۹

به گرد دامن منزل کجا رسی صائب؟
چنین که عزم ترا پای سعی در خواب است ۱۰