غزل ۱۶۶۹ - ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست

ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست
که مادر و پدر غم، وجود فرزندست ۱

دل درستی اگر هست آفرینش را
همان دل است که فارغ ز خویش و پیوندست ۲

شب آنچه مردم غافل ستاره می دانند
ز آتش جگر ما شراره ای چندست ۳

سخن شمرده و سنجیده گوی بی سوگند
که شاهد سخنان دروغ، سوگندست ۴

به زیر خاک، غنی را به مردم درویش
اگر زیادتیی هست، حسرتی چندست ۵

به شوربختی ازان دل نهاده ام که نمک
برای تلخی بادام بهتر از قندست ۶

مرا به حلقه صحبت مخوان ز تنهایی
که نخل خوش ثمر من غنی ز پیوندست ۷

مخور فریب شکرخند عیش چون طفلان
که روی صبح به خون شسته شکرخندست ۸

به عشرت ابدی برده است پی صائب
به قسمت ازلی هر دلی که خرسندست ۹