غزل ۱۶۷۰ - نهال شمع ز سبزی ازان برومندست

نهال شمع ز سبزی ازان برومندست
که دایم از پر پروانه برگ پیوندست ۱

شده است مرکز پرگار آهوان مجنون
اسیر عشق به هر جا رود نظربندست ۲

چرا به تیغ شهادت نمی نهد گردن؟
به آب زندگی آن کس که آرزومندست ۳

بشوی نقش خودی را که دیده خودبین
به آبگینه ز آب حیات خرسندست ۴

گشاد قفل دل زنگ بسته عاشق
به یک اشاره ابروی یار در بندست ۵

چو سکه دل به زر و سیم کم عیار مبند
که همچو برگ خزان دیده سست پیوندست ۶

به خوردن دل خود باش قانع از روزی
که نان خلق گلوگیرتر ز سوگندست ۷

دهن به خنده مکن باز همچو بی مغزان
که پر ز خون، دهن پسته از شکرخندست ۸

کلام هیچ مدانان به مردم همه دان
هزار پله گرانتر ز کوه الوندست ۹

به کام طفل مزاجان سنگدل صائب
شکستن دل ما چون شکستن قندست ۱۰