غزل ۱۶۷۲ - به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست

به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست
هلاک شمع به یک سیلی صبا بندست ۱

درین محیط که باید گرفت سر به دو دست
به جمع کردن اسباب، دست ما بندست ۲

دعا کنیم که در بیضه بال تیر شود
اگر سعادت ما در پر هما بندست ۳

چه حاجت است به رهبر خداشناسی را؟
نگاه کن سر تار نفس کجا بندست ۴

بیا به منزل ما این طلسم را بشکن
که مدتی است ره کشور وفا بندست ۵

ز رقص برگ خزان دیده می توان دانست
که برگ عیش به سر رشته فنا بندست ۶

به این خوشیم که گرد گناه ما صائب
به ابر رحمت پیشانی حیا بندست ۷