غزل ۱۶۷۱ - بنای صبر که همسنگ کوه الوندست

بنای صبر که همسنگ کوه الوندست
به یک اشاره موی میان او بندست ۱

کجا ز دامن این دشت می تواند رفت؟
ز چشم آهو، مجنون ما نظر بندست ۲

به یک اشاره گره می گشاید از ابرو
فغان که بند قبای تو سست پیوندست ۳

قسم به مصحف خط غبار عارض تو
که پیش خط دلم از زلف بیشتر بندست ۴

گلوی خامه ز وصفش چو شمع می سوزد
چه چاشنی است که با آن دهان چو قندست ۵

به توتیا نکنم چشم التفات سیاه
به خاک پای تو چشمی که آرزومندست ۶

تلاش بوسه نداریم چون هوسناکان
نگاه ما به نگاهی ز دور خرسندست ۷

به پاره دل و لخت جگر قناعت کن
که نان خلق گلوگیرتر ز سوگندست ۸