غزل ۱۶۷۳ - ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست

ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست
گرفته آینه بر کف در انتظار خودست ۱

به داغ ذره دل نازک که خواهد سوخت؟
چنین که لاله خورشید داغدار خودست ۲

به صید لاغر خونین دلان که پردازد؟
که صید پیشه این بوم و بر، شکار خودست ۳

چگونه مهر جهانتاب محو خود نشود؟
درین مقام که هر ذره بیقرار خودست ۴

ز لب مکیدن شمع این دقیقه روشن شد
که حسن، تشنه لب لعل آبدار خودست ۵

درین ریاض به هر سنبلی که می نگرم
به پنجه شانه کش زلف تابدار خودست ۶

کراست زهره به صید حرم کشد شمشیر؟
دل تو زخمی مژگان جانشکار خودست ۷

عجب که راه تماشای خود توانی یافت
چنین که حسن غیور تو پرده دار خودست ۸

چه شکوه می کنی از گردش فلک صائب؟
کدام گردش ساغر به اختیار خودست؟ ۹