غزل ۱۶۷۴ - خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست

خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست
که سال و ماه به دیوانه سر به سر عیدست ۱

ز شهر دورشدن ها کفایت مجنون
همین بس است که فارغ ز دید و وادیدست ۲

مدار دست ز اصلاح خود به موی سفید
که دل سفید چو گردید صبح امیدست ۳

به گوشمال مده رو سیاه را تهدید
که بنده را خط راه گریز، تهدیدست ۴

همین بس است ز قهر خدا سزای بخیل
که فقر دارد و از مزد فقر نومیدست ۵

خبر ز تلخی آب بقا کسی دارد
که همچو خضر گرفتار عمر جاویدست ۶

غرور حسن گرفته است دیده خورشید
وگرنه لاغری ماه، عیب خورشیدست ۷

مباش بی نفس سرد یک زمان صائب
که آه سرد در آن نشأه سایه بیدست ۸