غزل ۱۶۷۵ - درین دو هفته که زاینده رود سرشارست

درین دو هفته که زاینده رود سرشارست
پلی است آن طرف آب، هر که هشیارست ۱

چسان ز سیر چمن خاطرم گشاده شود؟
که بوی گل به دماغ ضعیف من بارست ۲

دل آرمیده بود تا شمرده است نفس
چمن صحیح بود تا نسیم بیمارست ۳

عرق ز روی تو آتش به زیر پا دارد
عجب نباشد اگر همچو اشک، سیارست ۴

به خارخار هوس دامن تو در گروست
وگرنه بادیه عشق بی خس و خارست ۵

به وصل دلبر کنعان رسیدن آسان نیست
متاع این سفر از چشم همچو دستارست ۶

ز درد خویش ندارم خبر، همین دانم
که هر چه جز دل خود می خورم زیانکارست ۷

جهان به مجلس مستان بیخرد ماند
که در شکنجه بود هر کسی که هشیارست ۸

به مجمعی که فتادی بساز با یاران
که در نماز جماعت شتاب بیکارست ۹

مخور فریب مسیحا و چاره سازی او
که شربت دل بیمار، چشم بیمارست ۱۰

نظر به کعبه و بتخانه نیست عاشق را
که طفل، شوخ چو افتاد خانه بیزارست ۱۱

به طبع تازه صائب فسردگی مرساد!
که در بهار و خزان خامه اش گهربارست ۱۲