غزل ۱۶۸۶ - به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست

به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست
که میهمان لئیم از حیات خود سیرست ۱

گهر ز گرد یتیمی تمام می گردد
مس و جود مرا درد باده اکسیرست ۲

پیاله چشم و چراغ است شیر گیران را
به چشم بیجگران گر چه دیده شیرست ۳

کنار کشت مده موسم بهار از دست
که موج سبزه به پای نشاط زنجیرست ۴

مباش سرکش و مغرور و بی ادب که هدف
همیشه از رگ گردن نشانه تیرست ۵

ز پیچ و تاب ندارد گزیر روشندل
ز موج خویشتن آب روان به زنجیرست ۶

چه سود جوهر ذاتی چو کارفرما نیست؟
که بی کش، دم شمشیر پشت شمشیرست ۷

ز خضر وحشت سیلاب می کنم صائب
خرابی دل مغرور من ز تعمیرست ۸