غزل ۱۶۸۸ - چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست
مدام ساغرش از صاف عیش لبریزست ۱

به خال گوشه ابروی او مبین گستاخ
که چون ستاره دنباله دار خونریزست ۲

فغان که نرگس بیمار خوبرویان را
شکستن دل ما چون شکست پرهیزست ۳

همیشه در دل فرهاد می کند جولان
چه شد که دامن شیرین به دست پرویزست ۴

زمان حسن قدیم ترا که می داند؟
که آسمان یکی از سبزه های نوخیزست ۵

ز آتش نفس گرم ما خطر دارد
چو خار، محتسب شهر اگر چه سر تیزست ۶

ز آسمان کهنسال دلخراش ترست
اگر چه سبزه رخسار یار، نوخیزست ۷

ز سنگ، چشمه خون می کند روان صائب
ز بس که درد دل من سرایت آمیزست ۸