غزل ۱۶۸۹ - به دام خلق مقید شدن گل هوس است

به دام خلق مقید شدن گل هوس است
شکارهرزه مرس همچو موج خار و خس است ۱

ز خوان رزق، هما استخوان نمی یابد
شکر وظیفه مورست و روزی مگس است ۲

ترا ستیزه به انجم نمودن از خامی است
جدل به سنگ کند میوه ای که نیمرس است ۳

دوبار بر رخ او دیدن از مروت نیست
نگاه اول من چون نگاه باز پس است ۴

ز رحمتش به گنه ناامید نتوان شد
غبار خاطر دریا ز سیل، یک نفس است ۵

منه به نقش و نگار زمانه دل صائب
که پیش سیل حوادث تمام خار و خس است ۶