غزل ۱۶۹۱ - منم که دام بلایم رهایی قفس است

منم که دام بلایم رهایی قفس است
وداع زندگیم در جدایی قفس است ۱

نمی توان به زر گل مرا به دام آورد
ز بیضه مرغ دل مرا هوایی قفس است ۲

هنوز در گره غنچه است نکهت گل
چه وقت چاک گریبان گشایی قفس است؟ ۳

مقیدان همه از تنگی قفس نالند
منم که ناله ام از دلگشایی قفس است ۴

ز چوب خشک مگویید گل نمی روید
شکست بال، گل آشنایی قفس است ۵

چو کعبه گرد قفس طوف می کند شب و روز
دگر چه چون دل صائب فدایی قفس است؟ ۶