غزل ۱۶۹۰ - مرا ز دور تماشای خط یار بس است

مرا ز دور تماشای خط یار بس است
که برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است ۱

ز حسن، دعوی خون نیست شیوه عاشق
که خونبهای حنا، پای بوس یار بس است ۲

نظر به ناز و نعیم وصال نیست مرا
که مزدکار من از عشق، ذوق کار بس است ۳

مرا ملاحظه از ترکتاز گردون نیست
که خاکساری من، گرد من حصار بس است ۴

قدم به کلبه من رنجه گو نسازد یار
مرا ز وعده او، ذوق انتظار بس است ۵

شکار اگر چه درین پهن دشت بسیارست
مرا گرفتن عبرت ز روزگار بس است ۶

برای زیر و زبر کردن بنای شکیب
سبک عنانی آن زلف تابدار بس است ۷

لوای همت عالی ز نه سپهر گذشت
پی شکستن این قلب، یک سوار بس است ۸

درین بساط، من تیره بخت را صائب
چو داغ لاله ز خون جگر حصار بس است ۹