غزل ۱۶۹۲ - زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است
ز جوش لاله و گل خون خاک در جوش است ۱

نسیم لطف بهار از شمار بیرون است
فغان که غنچه این باغ، تنگ آغوش است ۲

ازان جهان حلاوت همین خبر دارم
که رخنه دل هر مور، چشمه نوش است ۳

فریب عجز مخور از ضعیف نالی خصم
که مرگ رهرو غافل ز چاه خس پوش است ۴

دهان مار شد از حرف تلخ، گوش مرا
خوشا کسی که درین بزم پنبه در گوش است ۵

به چشم سلسله زلف آب می گردد
چه روشنی است که با صبح آن بناگوش است ۶

فروغ گوهر بینش گرفته است غبار
تمیز مردم این روزگار در گوش است ۷

در آن مقام که من قطره می زنم صائب
غبار هستی کونین، گرد پاپوش است ۸