غزل ۱۶۹۴ - تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است

تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است
سپند مضطرب و مجمر آرمیده خوش است ۱

صدف پر از گهر و ابر قطره بار نکوست
عذار یار عرقناک و می چکیده خوش است ۲

سکون ز مرکز و گردش بجاست از پرگار
پیاله در حرکت، صحبت آرمیده خوش است ۳

به پای قافله نتوان شدن فلک پرواز
سفر چو عیسی ازین خاکدان جریده خوش است ۴

شکستنی است کلیدی که بستگی آرد
زبان کز او نگشاید دلی، بریده خوش است ۵

تمام سوز نگشت از شتاب، پروانه
سفر در آتش سوزان عنان کشیده خوش است ۶

کمان به گوشه ابرو بلند می گوید
که راست خانگی از مدم خمیده خوش است ۷

عطا و منع مساوی است با رضامندی
درین ریاض گل چیده و نچیده خوش است ۸

چه عمر پوچ به گفتار می کنی صائب؟
سخن که نیست در او مغز، ناشنیده خوش است ۹